kan wachten.”
Ik dacht er verder niet over na.
Dat had ik misschien wel moeten doen.
Het gelach
De feestzaal was prachtig.
Er hingen honderden lichtjes aan het plafond. Witte bloemen stonden op de tafels en aan het einde van de ruimte draaide een grote discobal langzaam rond.
Ik bleef even bij de ingang staan.
„Dit is ongelooflijk,” fluisterde ik.
Wesley glimlachte.
„Kom. Ik wil je aan een paar mensen voorstellen.”
We liepen naar binnen.
En toen hoorde ik het.
Gelach.
Eerst zacht.
Daarna duidelijker.
Aan een tafel bij de
