Alsof ik eindelijk een van die meisjes was die nooit hoefden na te denken over wat anderen van haar gezicht vonden.
Tijdens de autorit vertelde Wesley over de muziek, het diner en de plannen van zijn vrienden.
Maar ongeveer tien minuten voordat we aankwamen, begon zijn telefoon voortdurend te trillen.
Hij keek één keer naar het scherm.
Zijn glimlach verdween.
„Alles goed?” vroeg ik.
« Ja. »
Hij legde zijn telefoon ondersteboven in het vak tussen onze stoelen.
Een minuut later trilde hij opnieuw.
„Je mag gerust antwoorden,” zei ik.
„Nee. Het
