te verbergen.
Daaronder schreef ik:
„Ik ben niet het verhaal dat anderen over mijn gezicht vertellen.”
Mijn docent vroeg of hij de poster tijdens een tentoonstelling mocht laten zien.
Ik zei ja.
Toen mijn moeder de tentoonstelling bezocht, bleef ze lange tijd voor mijn werk staan.
„Wat vind je ervan?” vroeg ik.
Ze keek me aan.
„Ik vind dat je eindelijk ziet wat ik altijd al zag.”
Ik sloeg mijn armen om haar heen.
Wat er van Paige werd
Ik hoorde later dat Paige naar een andere stad was verhuisd
