Erin, zorgen maken over jou is geen last.”
Ik keek naar mijn handen.
„Ik wilde niet dat je dacht dat ik zwak was.”
Ze pakte mijn vingers vast.
„Lieverd, sterk zijn betekent niet dat je alles alleen moet dragen.”
Ik begon te huilen.
Niet zachtjes.
Niet netjes.
Ik huilde om alle opmerkingen die ik had ingeslikt.
Om de lunchpauzes waarin ik alleen had gezeten.
Om de foto’s waarop ik altijd mijn gezicht had gedraaid.
Om de jaren waarin ik had geloofd dat er iets mis was met mij.
Mijn moeder
