iets onverwachts.
Een meisje uit mijn biologieles kwam naar me toe.
Ze heette Hannah.
We hadden nooit veel met elkaar gesproken.
„Erin,” zei ze zacht, „ik wil je iets zeggen.”
Ik wachtte.
„Ik zat in die groepschat.”
Mijn maag trok samen.
Ze keek beschaamd.
„Ik heb niets geschreven. Maar ik heb ook niets gezegd toen ze begonnen.”
Ik wist niet wat ik moest antwoorden.
„Dat was verkeerd,” vervolgde ze. „Het spijt me.”
Ik keek haar een moment aan.
„Dank je dat je het zegt.”
Ze knikte.
„En je jurk is
