naar huis.
Mijn jurk uittrekken.
Onder mijn dekbed kruipen.
Doen alsof deze avond nooit had plaatsgevonden.
Maar toen dacht ik aan mijn moeder.
Aan haar handen die tot diep in de nacht hadden genaaid.
Aan de manier waarop ze mijn gezicht had vastgehouden en had gezegd dat ik mooi was.
En aan de vraag die ze me tijdens het avondeten had gesteld:
Is thuisblijven echt wat jij wilt, of wat anderen je hebben laten geloven dat je wilt?
Ik keek naar de deuren van de feestzaal.
„Ik wil terug,” zei
