voor terug te vragen.
“Dank je dat je dat zegt,” antwoordde ik.
We praatten nog een tijdje.
Niet alles was ineens opgelost.
Vertrouwen groeit langzaam terug.
Maar het was een begin.
Later die avond ging ik voor de spiegel staan.
Ik opende het blauwe doosje en haalde de gouden ketting eruit.
Voorzichtig deed ik haar om mijn nek.
Het hartje rustte precies op de plek waar mijn moeder het ooit had vastgemaakt.
Ik dacht aan haar brief.
Aan haar stille moed.
Aan de jaren waarin ze iets had beschermd waarvan
