omgingen.”
Hij knikte nauwelijks en liep weg.
Pas toen de deur dichtviel, begon ik te huilen.
Niet omdat ik spijt had.
Maar omdat de juiste beslissing soms ook pijn kan doen.
Drie maanden later belde Danny.
Zijn stem klonk anders.
Minder zelfverzekerd.
« Ik heb? »
« En? »
“Ik wilde iets zeggen.”
Ik wachtte.
“Het spijt me van oma’s ketting.”
Ik sloot mijn ogen.
“Ik had hem nooit mogen meenemen,” vervolgde hij. “En ik had je niet zo mogen behandelen.”
Het was de eerste keer dat hij zich verontschuldigde zonder er meteen iets
