gewoon een schuldgevoel aan te praten.”
Marcus opende zijn aktetas.
“Misschien moeten we eerst rustig gaan zitten.”
Daniel keek hem aan.
“En wie bent u om mij te vertellen wat ik moet doen?”
Marcus bleef kalm.
“Iemand die uw moeder al heel lang kent.”
Ik keek naar hem.
En ineens zag ik weer de jongen van vijftien die vroeger bijna iedere avond aan mijn keukentafel zat.
Zijn moeder werkte nachtdiensten.
Zijn vader was nauwelijks thuis.
Ik gaf hem avondeten, hielp met zijn huiswerk en zorgde dat hij een veilige plek
