dankbaar voor een dak boven mijn hoofd. Maar ik heb ook bijgedragen. En dat geeft niemand het recht me te vernederen.”
Daniel duwde de papieren weg.
“Dus nu wil je geld terug?”
“Dat is niet waarom ik hier zit.”
“Wat wil je dan?”
Ik keek naar de foto op de schoorsteenmantel.
Daniel was daarop tien jaar oud.
Hij droeg een veel te groot voetbalshirt en hield een kleine trofee omhoog.
Ik stond achter hem, moe maar trots.
“Ik wil mijn leven terug,” zei ik.
Sloan lachte spottend.
“Je leven? Niemand
