waarbij Andrei om het leven kwam. Hij raakte zwaargewond en herstelde pas na lange tijd. Ik was toevallig in de buurt en belde een ambulance. Maar de ambulancebroeders kwamen niet meteen. »
Ze zweeg en balde haar vuisten.
« Ilya dacht al die tijd dat ik zijn leven had gered. Hij zei dat hij me daarom alles verschuldigd was. »
Nu herinner ik me hoe mijn zoon soms ‘s nachts wakker werd na nare dromen. Hoe hij het vermeed om over ziekenhuizen te praten. Hoe hij eens zei dat hij niet wist waarom
