in het gras van de begraafplaats, herinnerde ik me zijn vreselijke grappen, terwijl ik toekeek hoe zijn kist onder de aarde verdween.
En op de een of andere manier deed het verlies van hem daardoor nog meer pijn.
Michael stond naast me en schraapte zijn keel. Mara sloeg haar armen stevig om zich heen. Noah staarde voor zich uit, met een strakke kaak.Volg biologie
Ik liet mijn hoofd zakken.
‘Dank je wel, pap,’ fluisterde ik.
Dank u wel voor de handgeschreven briefjes naast onze lunchpakketten.
Omdat ik heb
