de documenten bekeken.
Ik dacht aan de lade.
Ik zei: oké.
We hebben de formulieren ingevuld.
We hebben het ingediend.
We hebben de training afgerond.
We hebben de achtergrondcontroles, het huisbezoek en de specifieke vereisten van de noodpleegzorgprocedure afgerond.
En toen wachtten we.
Niet ongeduldig.
Ik heb gewoon gewacht.
Zes maanden.
Er kwam niets binnen.
En toen, op een dinsdagavond in november, vertelde Michael me dat een collega naar het ziekenhuis was gebracht en dat hij erheen moest.
Hij zei het snel, op de manier waarop hij dingen zei als
