Mijn man legde plotseling een pasgeboren meisje in mijn armen, waarna er een dringend telefoontje van het ziekenhuis volgde.

Ik weet het, Michael.

Hij zei: Ik wilde haar gewoon mee naar huis nemen.

Hij zei: Ik gewoon.

Hij zei: Ik zag haar en ik dacht…

Hij zei: Ik heb aan je gedacht.

Hij zei: over de lade.

Ik zei: welke lade?

Hij zei: die je niet openmaakt.

Hij zei: Ik weet van die lade, Ellen.

Hij zei: vijfentwintig jaar.

Hij zei: Ik weet het.

Ik keek hem aan.

Hij zei: Ik dacht dat zij wel eens de oplossing voor het ladeprobleem zou kunnen zijn.

Hij zei: en toen gebeurde