Hij zei: haar naam is Lucy.
De verpleegkundigen hadden haar die naam al gegeven in afwachting van haar officiële documentatie.
Lucy.
Ik hield Lucy vast.
Ze bewoog zich even, maar werd niet wakker.
Ze draaide haar gezicht naar me toe op die specifieke, instinctieve manier van pasgeborenen die zich oriënteren.
richting warmte.
Ik zei: Hallo, Lucy.
Ik zei het heel zachtjes.
Ze werd niet wakker.
Maar ze nam genoegen met minder.
Ik stond in de gang van de kraamafdeling, hield Lucy vast en dacht aan de lade.
Het stille verdriet
