verplaatste je. Ik keek toe. » Mijn voeten werden doodsbang.
Ik stond op het punt te lachen toen ik merkte dat hij moeizaam ademde. « Je hebt weer een dubbele dienst gedraaid. Het gaat wel. » « Opa, je masseert je borst. Je kunt dit niet aan. »
Hij liet zijn hand zakken. « Dit kun je niet aan. »
Die avond greep ik zijn verkoopnotitieboekje, verhoogde de prijzen, maakte foto’s van de quilts en adviseerde kleinere, minder dure ontwerpen. « Neem je de touwtjes in handen? » « Ik help je. » Net als Hannah.
Ik vond nog steeds dat
