Mijn 76-jarige opa naaide dekens en verkocht ze op een rommelmarkt, zodat ik weer kon lopen.

nooit doen. »

Tessa verstijfde.

Ik keek haar aan. « Je zei dat je zou stoppen met verdwijnen als het moeilijk werd. »

Ze haalde haar telefoon tevoorschijn. Dat doet ze niet.

Er was nog steeds een deel van mij dat wenste dat opa het een fout had genoemd.

Maar feiten waren voor mij belangrijker dan troost.

Dat was mijn eerste keuze.

Het was een jaar eerder mijn grootste uitdaging geweest om opa ervan te overtuigen dat ik oud genoeg was om op mijn vijftiende mijn eigen kapsel te kiezen.

Tessa bracht me