toen zag ik Andrey aan het einde van de gang. Hij was niet alleen. Naast hem zat een onbekend gezin – een man en een vrouw, beiden met tranen in hun ogen, alsof ook zij op het punt stonden een belangrijke beslissing te nemen. Toen Andrey zag dat ik naar hem keek, kwam hij niet meteen dichterbij. Hij haalde langzaam een opgevouwen papiertje uit zijn zak en gaf het me.
Het was een brief van Masha.
« Mam, als je dit leest, betekent het dat alles is gegaan zoals ik had gehoopt. »
