dat hij Masha had beloofd tot het einde te zwijgen. Hij verdedigde zich niet en maakte geen excuses, maar herhaalde simpelweg dat het haar beslissing was en dat hij die niet kon verbreken.
Die dag werd Sonya geopereerd.
Later kwamen haar ouders naar me toe. Ze huilden en bedankten me, maar ik schudde alleen mijn hoofd en zei dat ze me niet hoefden te bedanken. Masha had die beslissing zelf genomen. Zelfs toen ze wegging, dacht ze niet aan zichzelf.
Aanvankelijk vond ik het moeilijk om dit geheim te vergeven.
