dat ik met twee verwachtingen tegelijk moest leven: wachten op haar thuiskomst en tegelijkertijd weten dat ze al nadacht over aan wie ze haar leven vervolgens zou kunnen geven.
« Je had het niet aangekund, mam. En ik wilde niet dat je me in deze laatste dagen zou zien alsof het een afscheid was. Ik wilde dat je me tot het einde zou zien als een dochter die nog steeds bij je is. »
Na deze woorden kon ik me niet langer inhouden.
Andrey ging naast haar zitten en vertelde haar zachtjes
