van de hond vertraagden en zijn ademhaling leek moeizaam en onregelmatig. Soms ging hij even zitten, alsof hij niet verder kon. Maar zodra ik dichterbij probeerde te komen, dwong angst hem weer op te staan.
Hij was bijna volledig uitgeput, maar de nare herinneringen en het wantrouwen leken sterker dan de vermoeidheid.
Na een lange stilte stopte hij en keek achterom. In dat korte moment van stilte begon mijn verhaal met Kango.
Kango’s eerste stap
Ik heb ruim vier uur gewacht. Gedurende die hele tijd sprak ik kalm en vermeed
