stond Daniel plotseling voor mijn deur.
Ik had hem een paar jaar niet gezien.
Hij droeg een net overhemd en hield een klein meisje bij de hand.
„Mevrouw Whitmore?”
Ik keek hem verbaasd aan.
„Daniel?”
Hij glimlachte.
„Ik hoop dat u me nog kent.”
Ik begon te lachen.
„Natuurlijk ken ik je nog!”
Hij stelde het meisje voor.
„Dit is mijn dochter, Sophie.”
Ze keek verlegen naar me.
« Hallo. »
Ik ging door mijn knieën.
„Hallo, Sophie. Wat fijn dat je er bent.”
Daniel vertelde dat hij inmiddels een eigen bedrijf
