heb gevraagd wat je me niet verschuldigd was.
Het spijt me dat ik je soms het gevoel heb gegeven dat je leven niet compleet was.
Ik ben trots op je.
Ik begon te huilen.
Thomas pakte mijn hand.
„Wat schrijft ze?”
Ik gaf hem de brief.
Toen hij klaar was, glimlachte hij.
„Dat is een bijzonder cadeau.”
Ik knikte.
Het was misschien wel het mooiste cadeau dat mijn moeder me ooit had gegeven.
Niet omdat ze eindelijk mijn keuze goedkeurde.
Maar omdat ze me zag zoals ik werkelijk was.
Een
