er later voor hem gezorgd wordt.”
Hij dacht na.
„Daar zit wel iets in.”
„Bovendien,” zei ik, „niemand weet hoe de toekomst eruitziet. Daarom moet iedereen plannen maken.”
Die woorden zou ik later zelf nog vaak herhalen.
Toen mijn moeder eindelijk begreep wat ik bedoelde
Op mijn vijftigste verjaardag kreeg ik een brief van mijn moeder.
Ze had me al jaren niet meer gevraagd wanneer ik kinderen zou krijgen.
Maar we hadden er nooit echt over gesproken.
Ik opende de envelop terwijl Thomas naast me zat.
De brief begon met:
