verhuizingen.
Ik luisterde wanneer relaties moeilijk werden.
En soms gaf ik advies wanneer iemand daarom vroeg.
Maar er bleef één terugkerende vraag.
„Tante Eleanor, wie zorgt er later voor jou?”
Mijn neef Robert stelde die vraag toen hij vijfentwintig was.
We zaten op een familiefeest.
Ik keek hem aan.
„Waarom vraag je dat?”
„Omdat je geen kinderen hebt.”
Ik glimlachte.
„Kinderen zijn toch geen pensioenregeling?”
Hij lachte ongemakkelijk.
„Zo bedoel ik het niet.”
„Dat weet ik. Maar ik vind het een vreemde gedachte dat iemand kinderen zou moeten krijgen zodat
