hoe het voelde wanneer anderen al hadden besloten wie je moest zijn.
We begonnen samen te werken.
Iedere woensdagmiddag.
Soms ging het goed.
Soms was hij gefrustreerd.
Een keer gooide hij zijn schrift op tafel.
„Ik kan dit niet!”
Ik bleef rustig.
„Misschien lukt het vandaag niet. Maar dat betekent niet dat het nooit lukt.”
Hij keek me boos aan.
„Waarom geeft u niet gewoon op?”
Ik antwoordde:
„Omdat jij nog niet klaar bent.”
Een jaar later behaalde Daniel zijn diploma.
Hij kwam naar de bibliotheek met een bos bloemen.
„
