jongen de bibliotheek binnen.
Hij heette Daniel.
Hij droeg een versleten jas en keek voortdurend naar de grond.
Zijn docent had hem aangemeld voor extra begeleiding.
„Ik ben slecht op school,” zei hij meteen.Ik glimlachte.
„Dat zullen we nog wel zien.”
Hij haalde zijn schouders op.
„Iedereen zegt dat ik mijn diploma toch niet haal.”
„En wat denk jij?”
Hij zweeg.
Daarna fluisterde hij:
„Misschien hebben ze gelijk.”
Die woorden raakten me.
Ik herkende iets van mezelf in hem.
Niet omdat onze levens hetzelfde waren.
Maar omdat ik wist
