stilte niet hetzelfde hoefde te betekenen als eenzaamheid.
Mijn telefoon trilde.
Een bericht van Thomas.
‘Welterusten, mam. Bedankt voor vandaag. We houden van je.’
Daarna kwam een bericht van Sarah.
En van Rebecca.
En van Michael.
En van Daniel.
En van Emily.
Zes berichten.
Zes kinderen.
Zes redenen om te glimlachen.
Ik keek naar de sterren.
Toen fluisterde ik:
“Ik heb het gered.”
Niet omdat alles gemakkelijk was geweest.
Niet omdat ik nooit fouten had gemaakt.
Maar omdat ik ondanks alles was blijven liefhebben.
En omdat mijn kinderen eindelijk hadden
