me.
“Mam, waarom huil je?”
Ik veegde mijn ogen af.
“Omdat ik gelukkig ben.”
Ze glimlachte.
“Dan hebben we het goed gedaan.”
Ik lachte zacht.
“Ja, lieverd.”
Toen keek ik naar de grote tafel.
“Deze keer wel.”
Later die avond, toen iedereen naar huis was gegaan, bleef ik nog even op de veranda zitten.
De lucht was koel.
De sterren stonden helder boven de tuin.
Ik hield een kop thee in mijn handen.
En voor het eerst in jaren voelde ik geen angst voor de stilte.
Want ik wist dat
