zwaar het voor je moet zijn geweest.”
Zijn stem brak.
“En ik schaam me dat ik zo weinig tijd voor je heb gemaakt.”
Ik begon te huilen.
Michael stond op.
“Ik ook.”
Rebecca volgde.
“Ik ook, mam.”
Binnen enkele seconden stonden alle zes mijn kinderen om me heen.
En ik voelde hun armen.
Hun warmte.
Hun liefde.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me niet vergeten.
Twee weken later gingen we samen naar het nieuwe huis.
Het stond aan een rustige straat, op twintig minuten rijden van mijn
