Ik dacht dat jullie me vergeten waren.”
Haar gezicht vertrok.
« Ik heb… »
“Ik zat alleen aan tafel,” fluisterde ik. “En ik dacht dat ik niet meer belangrijk voor jullie was.”
Emily begon te huilen.
Ze was mijn jongste.
Mijn kleine meisje.
Nu een volwassen vrouw van achtentwintig.
Ze sloeg haar armen om me heen.
“Je bent het belangrijkste wat we hebben.”
Ik wilde haar geloven.
Maar vier uur wachten had iets in mij veranderd.
Ik keek naar de politieagent.
“En waarom is hij hier?”
Michael glimlachte voorzichtig.
“Omdat we bang
