Slechts fragmenten,’ fluisterde hij. ‘Regen. Duisternis. Autodeuren. En iets dat zei dat ik geen probleem meer zou zijn.’
De verpleegster bedekte haar mond met haar hand.
Ik voelde mijn knieën het begeven.
Elena opende haar ogen en keek voor zich uit, alsof ze de weg nog steeds kon zien.
« Toen ik wakker werd, zat ik in een rolstoel, » zei ze. « Het regende. Ik hoorde deuren dichtslaan. Ik hoorde een auto starten. Ik probeerde te schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit. »
Haar stem brak.
« Ze lieten me daar achter alsof
