verteld?’
Elena sloot haar ogen.
Een traan rolde over haar wang.
‘Ik vertrouwde ze,’ fluisterde ze. ‘Dat was mijn fout.’
Niemand bewoog zich.
Zelfs de apparaten naast het bed leken lawaaieriger.
« Ze gaven me iets te drinken, » vervolgde ze. « Toen werden mijn handen zwaar. Mijn tong deed raar. Ik probeerde te vragen waar we naartoe gingen, maar er kwam geen stem uit. »
De dokter keek de agent aan.
De agent stopte even met schrijven.
‘Weet je nog waar ze je naartoe hebben gebracht?’ vroeg hij.
Elena schudde langzaam haar hoofd.
‘
