en gaf alles een warme gloed. Voor een paar minuten leek alles bijna normaal.
Hij liet me zien hoe snel hij kon rennen en hoe hoog hij op de schommel durfde te komen. Hij vertelde enthousiast over kleine dingen die voor hem groot waren. Zijn lach vulde de ruimte op een manier die je niet kunt nadoen.
Terwijl ik naar hem keek, voelde ik iets wat ik lange tijd niet meer had gevoeld: rust.
Geen schuldgevoel. Geen oude ruzies. Geen herinneringen die pijn deden. Alleen dat ene moment met een
