liep.
Hij stelde vragen die alleen kinderen durven stellen. Vragen zonder omwegen, zonder angst voor wat het antwoord kan veranderen.
“Waarom woon je niet bij ons?”
“Waarom zie ik je nu pas?”
Ik had gelachen, eerst wat ongemakkelijk, daarna steeds oprechter. Ik wist niet goed hoe ik een leven moest uitleggen dat in stukken was gevallen door keuzes die ik ooit liefde had genoemd.
Hoe vertel je een kind dat volwassenen soms beslissingen nemen waarvan ze pas jaren later begrijpen hoeveel gevolgen ze hebben gehad? Hoe leg je uit dat
