woorden. Niet omdat mijn dochter slecht was. Maar omdat sommige wonden nooit verdwijnen wanneer ze nooit echt zijn behandeld.
Ik dacht terug aan haar als kind. Aan hoe ze mijn hand vasthield toen alles nog eenvoudig leek. Aan haar lach voordat er iets tussen ons kwam te staan dat we nooit goed hadden kunnen bespreken zonder ruzie.
Maar wat ze nu deed, voelde ook niet meer alleen als verdriet.
Het voelde als controle.
Angst die zich voordeed als liefde. Of liefde die werd gestuurd door angst.
Ik wist niet meer
