droeg hem naar het hek.
Hij legde het op de grond.
Hij deed een stap achteruit.
En ik wachtte.
De beer had nog maar één poot over. Zijn buik was opengescheurd en met dik blauw garen weer aan elkaar genaaid, en een van zijn oren was er bijna helemaal afgescheurd.
Toch zorgde de hond ervoor alsof het zijn kostbaarste bezit was.
Zijn naam was Bruno.
Hij was zes jaar oud, een enorme lichtbruine hond met een zwarte snuit en een brede borst. Hij woog bijna vijfentwintig kilo.Hondenvoer
De meeste
