neer.
Het jongetje lachte.
« Papa, kijk! Geef het aan mij! »
De man deed echter een stap achteruit.
“Te groot, zoon.”
– Water…
« Ik zei nee. Zo’n grote hond konden we niet aan. »Hondenvoer
De vrouw klopte het jongetje op de schouder.
“Kom op, laten we eens naar de kleinste kijken.”
En toen vertrokken ze.
Bruno bleef nog een paar seconden voor de poort staan.
De gescheurde teddybeer lag op de grond voor hem.
Ik wachtte tot hij het kwam halen.
Zoals hij al eerder had gedaan.
Maar hij bewoog zich niet.
