Een vrouw bleef haar lange haar over mijn vliegtuigstoel en in mijn eten gooien – terwijl ze me vertelde dat ik er maar mee moest leren leven.

in een hoopje op mijn dienblad.

Ik opende het cadeau.

Ik opende het cadeau.

Ik nam een ​​flinke handvol. Ik werkte het in de uiteinden en vervolgens nog zo’n vijftig centimeter verder omhoog, voor de zekerheid.

Ik was van plan een kleine herinnering achter te laten.

‘Herinner me eraan dat ik nooit je boos moet maken,’ mompelde Harold.

« Houd je haar dan voor jezelf. »

“Op mijn leeftijd is dat niet moeilijk.”

Brittany ging rechtop zitten.

« Houd je haar dan voor jezelf. »

De jongen aan de overkant zag het als eerste.

“