naast Brittanys voeten dwarrelen.
‘Lieverd? Ik denk dat je iets hebt laten vallen.’
« Wat? »
Ze keek naar beneden, boog voorover, griste het biljet op en stopte het in haar handtas.
Brittany bleef streamen.
« Je bent dus toch niet helemaal blind. Bedankt. »
Natuurlijk nam ze het aan. In haar wereld was alles wat in haar buurt viel van haar.
Maar het haar was lang genoeg om op twee plekken tegelijk te zitten. De rest van haar haar hing naar beneden.
Haar haar hing nog steeds over haar stoel, de uiteinden lagen
