De oude klos blauw lint zat er nog in.
Het briefje lag naast de wastafel.
Ik hield het in één hand vast en dacht aan het kunstwerk in Monica’s afgesloten kamer.
Ik had nog niet besloten of ik het wilde.
Maar ik wist dat ik het niet kon vergeten.
***
Tegen het midden van de middag belde ik Monica.
“Ik heb aan Edwards bloemen gedacht.”
Ik wist dat ik het niet kon vergeten.
Ze was stil.
“Wilt u het stuk hebben?”
“Ja. Maar voeg er verder niets aan toe.”
“Natuurlijk.”
“En
