briefje houden?’ vroeg ik.
“Het is van jou.”
Een deel van mij wilde het meteen mee naar huis nemen.
Ik stopte het dieper in mijn zak.
Toen keek ik naar het blauwe lint.
“Ik heb tijd nodig om daarover na te denken.”
Monica knikte.
“Neem zoveel als je nodig hebt.”
Ik stopte het dieper in mijn zak.
***
We droegen de boodschappentas terug naar de overkant van de straat.
Ik liet Monica de graven zien waar ik haar bloemen had zien weghalen.
Ze gaf de stengels terug die ze kon identificeren.
