briefje zorgvuldig op.
Toen keek ik haar aan.
“Heb je dit gelezen?”
Ik drukte het briefje tegen mijn jas en barstte in tranen uit.
Ze aarzelde.
« Ja. »
“Dat had je niet hoeven doen.”
“Ik weet.”
“Die woorden waren niet voor jou bedoeld.”
“Het spijt me, Sansa.”
“Dat had je niet hoeven doen.”
Ik stopte het briefje in mijn jaszak.
Ik kon het geen seconde langer uithouden om het daar te laten liggen.
Monica schoof een stoel aan.
“Wilt u gaan zitten?”
“Nee.”
Ik kon het geen seconde langer uithouden om
