de tuin van het huisje, onder een wit kleed dat tussen twee esdoorns was gespannen. Ruth huilde nog voordat de ceremonie begon. Nora strooide enthousiast bloemblaadjes rond, waarvan de meeste op dezelfde plek terechtkwamen. Corinne was er ook bij – haar getuigenis had haar een plek in het familiebedrijf gekost, en hoewel Mari haar nooit een held noemde, had ze geaccepteerd dat iemand jarenlang een lafaard kon zijn en uiteindelijk toch voor moed kon kiezen.
Na het behalen van haar diploma werd Mari operationeel directeur van de gerestaureerde boomgaard. Ze nam
