al gedaan hebt.”
Er was geen plotselinge bruiloft, geen enkel moment dat alle oude wonden heelde – alleen de tijd. Everett bleef opduiken, zonder ooit te vragen om een titel die hij niet verdiend had, tot de dag dat hij haar fietsketting aan het repareren was en Nora hem die titel uit zichzelf gaf.
“Papa, is het al klaar?”
Hij legde de moersleutel neer en keek weg, zodat ze niet zou zien dat zijn ogen volliepen met tranen.
“Bijna, schatje.”
Mari heeft het allemaal gezien.
Een jaar later trouwden ze in
