is ze?”
Mari klemde haar hand steviger om de schouder van haar dochter.
“Je moet gaan.”
“Mari, alsjeblieft. Ik moet je iets vragen.”
“Nee. Je moet respecteren dat dit ons huis is.”
“Is zij van mij?”
Mari’s gezicht werd helemaal bleek. Ze gaf geen antwoord.
‘Alstublieft,’ zei hij. ‘Vertel me gewoon de waarheid.’
Haar ogen fonkelden van zesentwintig jaar teleurstelling, die allemaal rechtstreeks op hem gericht waren.
“Jouw beloftes betekenen al lang niets meer voor me.”
De deur sloot. Het slot draaide om.
Everett stond op de doorgezakte veranda en
