gedaante verscheen achter haar benen en sloeg beide armen om haar knie. Het haar van het meisje was lichter dan dat van Mari, maar aan haar ogen was geen twijfel mogelijk.
Elke zin die Everett in de auto had geoefend, verdween als sneeuw voor de zon.
‘Hallo,’ zei hij zo vriendelijk als hij kon.
Het meisje drukte de helft van haar gezicht tegen de rok van haar moeder.
‘Dit is Nora,’ zei Mari, en haar stem klonk terughoudend, alsof ze hem alles al vertelde voordat hij het vroeg.
“Hoe oud