Wanneer iemand overlijdt, hebben we de neiging om alles te willen bewaren: een trui die nog naar die persoon ruikt, glazen op tafel, netjes geordende schoenen. Deze voorwerpen worden ankers, bewijs dat de persoon heeft bestaan. Maar door alles te verzamelen, lopen we het risico in een museum van het verleden te leven, wat onbewust het helingsproces kan belemmeren.
Het uitzoeken van spullen na een verlies is geen daad van vergeten; integendeel. Het is een zachte manier om afscheid te nemen en tegelijkertijd ruimte te laten voor een levende herinnering,
