is en waaraan je probeert vast te houden.
Grant keek haar aan. « We praten er morgen over. »
Ze knikte.
Toen liep ze naar me toe.
« Het spijt me dat ik je het gevoel heb gegeven dat je geen deel uitmaakt van de familie. »
Ik bestudeerde haar gezicht. Ze speelde nu geen rol. Wat ik ook zag, het was echt.
‘Ik ben familie,’ zei ik. ‘Vergeet dat niet als jij en Grant besluiten hieraan te werken.’« Ik zal. »
Ik heb haar niet omhelsd. Nog niet. Sommige excuses hebben tijd nodig om
