ogen aan de randen opgezwollen. Maar hij stond anders. De spanning in zijn schouders die ik de hele dag had gezien, was verdwenen.
« Mama? »
“Ik ben hier.”
“Ik ga vanavond met je mee naar huis.”
Ik knikte.
Vanessa kwam achter hem aan. Ze zag er uitgeput uit, zoals iemand wiens zorgvuldig geplande dag volledig in het water was gevallen.
‘We gaan een tijdje afstand van elkaar nemen,’ zei ze. Er zat geen scherpte in haar stem. Ze zei het zoals je iets zegt waarvan je hebt besloten dat het waar
